Sözlük
Şehnâmeci
Ayrıca: şehnâme-gûy · şehnâme-nüvîs
Şehnâmeci, sözlükte “sultanın kitabını yazan kimse” anlamına gelir. Osmanlı literatüründe 16. yüzyıl saray tarihçileri için kullanıldı. Şehnâmecilik makamı Kanûnî Sultan Süleyman zamanında 1550 civarında kuruldu. Şehnâmeci daimî ve maaşlı bir memurdu. Başlıca görevi o dönemi ya da Osmanlı tarihinin yakın geçmişini edebî biçimde anlatmaktı.
Daimî makam ilk olarak şair Ârifî Fethullah Çelebi için kuruldu. Ârifî’nin şehnâmesi 20.000 ya da 30.000 beyte ulaşınca Kanûnî, yazmanın resimlendirilmesi ve çoğaltılması için bir grup hattat ve ressamın görevlendirilmesini emretti. Aralık 1552’den Eylül 1556’ya kadar dört yıl boyunca kırktan fazla kâtip ve nakkaşın maaşları ile kâğıt ve boya alımı için toplam 21.056 akçe ödendi. Üçüncü şehnâmeci Seyyid Lokmân, 1569’dan 1595’e kadar bu makamda kaldı.
1589’da Hünernâme’nin ikinci cildi için çalışan sanatçı, hattat ve müzehhip gibi kişilerin sayısı altmış dokuza ulaştı. Bu sayı Lokmân’ın dairesindeki işin hacmini gösterir. Beşinci resmî şehnâmeci Hasan Hükmî 1601’de tayin edildi ve ardından şehnâmecilik önemini kaybetmeye başladı. Arşivde Ârifî’nin Süleymannâme’sinden, Seyyid Lokman ve Nakkaş Osman’ın Hünernâme I’inden ve Seyyid Lokman’ın Şehnâme-i Selîm Hân’ından yapraklar (kitabın birer sayfası) var.
Ayrıntılı rehber: Hünernâme nedir?


